16

Ég sit inni í herberginu mínu og reyni að hugsa skýrt. Þegar allt virtist vera að falla á rétta staði fær maður höggið og steinliggur. Baráttan heldur víst áfram, hvort sem mér líkar betur eða verr. Slagurinn langt því frá unninn. Ný persóna kynnt til sögunnar, andlit sem horfir undrandi á mig. Ég horfi á móti og veit engan veginn hvernig ég á að vera, eða hvað ég á að segja.

Ana-Felicia kom úr skólanum, óð beint á mig þar sem ég sat í sófanum, faðmaði mig og kyssti. Spurði hvernig ég hefði haft það, hvort ég hefði saknað hennar á meðan hún var í burtu. Dagurinn hennar hefði verið einkar ánægjulegur og nú væri hún með svolítið óvænt handa mér. Hún hefði boðið stelpu sem hún hitti í skólanum í kvöldmat. Ég heyrði að einhver stóð frammi á gangi. Ana-Felicia kallaði og inn gekk ein af bestu vinkonum Guðrúnar. Hún horfði á mig undrandi. Átti ekki von á þessu frekar en ég. Ósjálfrátt ýtti ég Önu-Feliciu frá mér og stóð upp.
"Hæ. Ert þú hér? Ekki vissi ég það." Hún virtist ekki yfir sig hrifin að sjá mig.
"Já. Hér er ég. Komdu sæl." Ég gekk til hennar og ætlaði að kyssa hana á kinnina, en hún hörfaði undan kossinum. Allt hringsnerist fyrir augunum á mér.

Ana-Felicia heimtaði að sjá um eldamennskuna. Hún sagðist hafa getað sagt sér það sjálf að við myndum þekkjast, ég og þessi stelpa. Auðvitað. Við værum jú íslensk, þar sem allir þekkja alla. Hún hlýtur að hafa fundið spennuna, og óþægilegt andrúmsloftið í stofunni og fann sér því undankomuleið inn í eldhús þar sem hún fór að huga að matnum. Hin óvænta uppákoma hafði talsvert önnur áhrif en hún hafði ætlað. Ég sá hana líta reglulega fram til okkar. Þegar hún sá mig horfa til baka brosti hún óörugg.
"Ertu búinn að heyra í Guðrúni?" spurði vinkonan.
"Nei. Ekki ennþá."
"Hún er í rusli." Hún átti greinilega erfitt með að hemja reiði sína. "Djöfulsins fávitinn þinn," hvæsti hún. Ég þagði. "Þú ert illa geðveikur. " Hún beið eftir viðbrögðum frá mér. Ég þagði áfram. "Hún sagði mér allt. Hvernig þú hagaðir þér. Ógnaðir henni og raukst svo út. Og hefur ekki haft samband síðan." Ég sagði: "Þetta er nú kannski ekki þitt mál." Orð mín voru eins og bensín á eld. Hún rauk upp og stóð yfir mér, eins og þrumuský. "Þetta er víst mitt mál. Guðrún skiptir mig máli." Svo tók hún ákvörðun. "Ég get ekki verið hérna, með þér og nýju kærustunni þinni." Hún gekk inn í eldhús og ég heyrði hana spyrja Önu-Feliciu hvort hún væri komin langt með matseld. Hún gæti því miður ekki stoppað og borðað með okkur. Þegar Ana-Felicia spurði hvers vegna, sagði hún að svolítið hefði komið upp á. Sagði að ég gæti hugsanlega útskýrt það betur. Því næst strunsaði hún út.

Ég bjó að sjálfsögðu til sögu. Spann í snarheitum upp einhverja þvælu um bróður þessarar stúlku, sem ég hefði eitt sinn skuldað pening, en væri að sjálfsögðu búinn að borga. Stúlkan vissi það greinilega ekki og því væri þetta allt saman á misskilningi byggt. Ekki veit ég hvaðan þessi saga kom eða hvernig mér datt hún í hug. Ég kyssti Önu-Feliciu og sagði henni að hafa engar áhyggjur. Íslendingar ættu það til að stökkva upp á nef sér af minnsta tilefni. Ég veit ekki hvort hún trúði mér. Við töluðum lítið saman yfir matnum. Eftir uppvaskið settist hún í sófann en ég sagðist þurfa að skrifa og fór inn til mín. Og hér er ég. Reyni að hugsa skýrt. Finnst eins og allt sé á leiðinni til andskotans. Veit ekki hvert næsta skref ætti að vera.

15

Hér í næsta nágrenni við húsið okkar er stór leikvöllur. Þar byrja krakkar að leika sér snemma á morgnana og eru að langt fram eftir degi. Lætin bergmála um hverfið. Ég kann vel við þau hljóð. Við leikvöllinn stendur tilkomumikið tré, undir því er bekkur og þar sitja fyllibyttur og drekka. Ég held mig í hæfilegri fjarlægð þegar ég þarf að ganga framhjá, en gjói ósjálfrátt til þeirra augum, eins og til að hafa varann á. Þarna má til dæmis iðulega sjá kallinn sem reyndi að tala við mig daginn sem ég flutti í hverfið. Hann virðist vera eins konar höfðingi yfir þessum raunalega flokki. Ég hef séð hann standa og fara með ræður á meðan hinir sitja stóreygir og þögulir og hlusta á spekina. Ég veit að orð hans eru lítið annað en samhengislaust kjaftæði, óskiljanlegt raus. Kallinn hefur þó blessunarlega látið mig í friði síðan þarna um daginn. Ætli hann líti ekki á mig sem glataða sál, þar sem ég vildi ekki hlusta á það sem hann hafði fram að færa. Ég veit ég þarf ekki að láta fyllibytturnar trufla mig, en ég vildi þó óska þess að samastaður þeirra væri lengra í burtu, svo ég þyrfti ekki að ganga framhjá þeim hvenær sem ég fer út úr húsi. Draugar. Það er það sem þeir eru. Lifandi, en samt dauðir.

Ég man eftir kvöldi heima í þorpinu, skömmu eftir að búið var að jarða pabba. Ég var einn heima. Mamma hafði skroppið frá, sagðist ætla að sækja fleiri kassa því hún var byrjuð að pakka og við á leiðinni burt. Ég sat við stofuborðið og hlustaði á hljómplötu á meðan ég dundaði mér við að teikna. Úti var öskrandi hríð og það hvein í gluggum. Þá var barið harkalega á útidyrnar. Ég stökk fram, bjóst við að þetta væri mamma og að hún hefði óvart læst sig úti. En það var enginn fyrir utan þegar ég opnaði. Ég lokaði og flýtti mér aftur inn í stofu. Skyndilega stóð mér ekki á sama um að vera einn í húsinu. Ég fór að eldhúsglugganum og rýndi út, í von um að sjá til mömmu á leiðinni heim. Það heyrðist hár skarkali í forstofunni, einhver var kominn inn og skellti hurðinni harkalega á eftir sér. Ég kallaði á mömmu en fékk ekki svar. Ég stífnaði upp, þorði ekki að hreyfa mig. Einhver átti við húninn á forstofuhurðinni og því næst opnaðist hún, hægt og það vældi í hjörinni sem pabbi hafði alltaf gleymt að smyrja. Ég dreif mig í hvarf við eldhúsvegginn. Veran í ganginum steig þungum skrefum inn fyrir og gekk inn í stofu. Það heyrði hvíslað: "Gestur..." Ég kannaðist við röddina og gekk varlega í átt að manneskjunni. Þarna stóð vinur pabba og studdi sig opinmynntur við sófann. Hann var allur þakinn snjó sem bráðnaði þó hratt í hitanum og rann á gólfið. Andlitið rautt og þrútið, í munnvikjunum hvít froða. "Strákur. Hvar er pabbi þinn? Ég þarf að tala við hann. Segðu honum að koma og tala við mig."
"Pabbi er ekki hér."
Ég man að mamma hafði talsverðar áhyggjur af mér eftir sviplegt fráfall pabba. Hún reyndi að ræða við mig og útskýra hvað hefði gerst, en ég forðaðist slík samtöl. Maðurinn gekk í átt til mín. "Ekki segja mér að pabbi þinn sé ekki hér. Ég veit að hann er hér og ég þarf að tala við hann!" Hann talaði hátt og benti ógnandi á mig. Það var þá sem ég byrjaði að skæla, þegar hann var kominn fast upp að mér. Hann beygði sig niður að mér og klappaði á kollinn á mér. "Ekki fara að væla strákur. Finndu bara pabba fyrir mig." Og þá kom mamma. Hún reif mig frá honum og kastaði honum út. Hún faðmaði mig að sér grátandi og bað mig að fyrirgefa sér hvað hún var lengi í burtu.

Ég er einn heima núna. Ana-Felicia fór í partý í skólanum sínum. Hún bauð mér með en ég afþakkaði. Ég hefði gjarnan viljað að hún hefði eytt kvöldinu hér heima með mér. Hún lifir sínu lífi meðan ég lifi mínu.

14

"Þú ert sérstakur maður," sagði Ana-Felicia við mig í kvöld. "Þú segir ekki mikið. Þú ert eitthvað svo dularfullur. Augun þín, það býr eitthvað svo mikið á bak við þau. Ég veit ekki almennilega af hverju, en mér finnst þú mjög spennandi náungi.Mjög mjög spennandi." Hún hló og kyssti mig. Við lágum nakin í rúminu hennar.

Í morgun var bankað létt á hurðina hjá mér. Hún opnaðist og Ana-Felicia gægðist brosandi inn. Hún sagðist vera á leiðinni á uppáhalds staðinn sinn í borginni og spurði hvort ég vildi ekki koma með. Ég þakkaði gott boð og dreif mig á fætur. Ég svaf fast og vel í nótt. Engir draumar að ásækja mig. Eftir góðan kaffibolla vorum við komin upp í lest áleiðis að borgarmörkunum. Sól skein hátt á lofti, húsaþyrpingar ferðuðust í gagnstæða átt og brátt tóku að birtast hávaxin tré og gróður. Okkar beið greinilega góður staður.

Við gengum niður að stóru vatni og í kringum það lá stígur inn á milli trjánna. Þarna var margt um manninn, en Ana-Felicia smeygði sér fimlega framhjá því fólki sem varð á vegi okkar, hélt í hendina á mér og dró mig rösklega með sér. Hún sagðist vilja vita hvort staðurinn hennar, hinum megin við vatnið, væri laus. Þar smeygðum við út af stígnum og klöngruðumst niður bratta brekku, þar til við komum loks niður í litla vík. Þar var enginn, enda ekki víst að margir viti af þessum stað, svo vel er hann falinn undir brekkunni. Ana-Felicia dró teppi upp úr tösku sem hún hafði meðferðis og við breiddum úr því ofan á sandinn. Upp úr töskunni kom líka kaffibrúsi, könnur og súkkulaði. Við lögðumst á teppið. Á vatninu nálægt okkur var lítill árabátur og í honum stóð gamall maður með veiðistöng. Hann var með útvarp í bátnum og úr því ómaði gamall Kinks slagari. Aftur og aftur sama lagið. Dedicated follower of fashion.

"Jæja. Hvenær heldurðu að við sofum saman?" Ég átti ekki von á spurningunni og sagðist eftir smá umhugsun ekki vita það. Þá sagði hún: "Ég veit ekki með þig, en ég vona að það gerist bráðlega." Svo leit hún undan, tók upp bók og fór að lesa. Við eyddum drjúgum hluta dagsins þarna við vatnið. Við sögðum lítið, Ana-Felicia las í bókinni sinni, og eins mikið og hún hefur þörf fyrir að tala, þá lét hún það eiga sig og virti mig varla viðlits. Ég lá við hlið hennar og horfði út á vatnið. Ég var hálft í hvoru að bíða eftir að hún leggði frá sér bókina en hún hélt áfram að lesa. Ég stóð upp og fékk mér gönguferð kringum vatnið. Þegar ég kom aftur, lagðist ég hjá henni, hrifsaði af henni bókina og kyssti hana. Hún greip þéttingsfast utan um mig og kyssti mig af áfergju. Hún virtist helst vera á því að gera það þar og þá en ég sagðist vilja fara heim. Við keluðum í lestinni til baka og þegar heim kom fórum við beint inn til hennar.

Henni finnst ég dularfullur maður. Vissulega á ég mín leyndarmál. En þrátt fyrir allt er ég ósköp venjulegur. Í kringum þessa stelpu líður mér eins og ég sé eins og hver annar. Ég held jafnvel að hún sé komin inn í líf mitt til að bjarga mér frá þeirri glötun sem ég stefndi í.

13

Sjálfur verknaðurinn er eins og í móðu. Rétt eins og draumur. Ég stend mig að því að vona að þetta hafi ekki verið neitt annað, þótt ég viti betur. Allt annað er ljóslifandi. Síðustu dagarnir, aðdragandinn. Skelfingin í augunum á Guðrúni, þessi andartök þar sem hún stóð andspænis mér, fullviss um að ég ætlaði að ganga frá henni.

Undir lokin fylgdi ég henni hvert skref. Hún gerði ekkert, fór hvergi, hitti engan, án þess að ég vissi af því. Um leið fjarlægðist ég hana. Svo ákveðinn var ég í að komast að sannleikanum að ég eyddi tímanum í að fylgjast með henni, í stað þess að vera með henni. Hún var farin að taka eftir þessu og minntist á að sér finndist við hittast lítið. Ég tók undir það og sagði að mér þætti það leitt, en ég væri um tíma dálítið upptekinn. Bráðum myndi þó hægjast um og þá yrðu hlutirnir aftur eins og þeir voru áður.

Hún sinnti skólanum, hitti fjölskyldu og vini. Þessi strákur sem ég sá fyrst á svölunum var með henni í Háskólanum. Einhvern tíma fylgdi ég honum eftir og vissi hvar hann bjó. Ég sá hann oft í kringum hana, stundum sátu þau með öðru fólki á kaffihúsi en einu sinni eða tvisvar sátu þau tvö ein. Hann fékk hana til að hlæja. Hún brosti mikið í kringum hann. Saman hlógu þau. Og þrátt fyrir að standa fyrir utan og fylgjast með þeim í gegnum glerið sá ég að þau horfðu hvort á annað eins og fólk sem óskaði þess að hlutirnir væru öðruvísi en þeir voru.

Svo kom þetta kvöld.

Guðrún settist á krá eftir skóla á föstudegi með félögum sínum. Hún hringdi í mig og bað mig um að koma, þarna væri fólk sem ég þekkti vel. Ég íhugaði að láta til leiðast. Ég hafði aldrei hitt þennan vin hennar. Gerði henni það ekki einu sinni til geðs að spyrja um hann af fyrra bragði. En ég fann það á mér að það styttist í endalokin. Ég vissi að ég þyrfti aðeins að bíða örlítið lengur og þá fengi ég upp í hendurnar það sem ég leitaði að. Þau sátu fram á kvöld. Veðrið var leiðinlegt og gott að vera inni í hlýjunni. Að lokum stóð mannskapurinn upp og kom út. Guðrún gekk rakleitt af stað í áttina heim til sín. Strákurinn gekk við hlið hennar. Þau hlupu við fót undan rokinu og ég fór í humátt á eftir þeim, upp litlu hliðargötuna, að húsinu hennar. Þar stóðu þau um tíma, þétt upp við hvort annað, hann skýldi henni fyrir þungum vindinum. Hann talaði, hún hlustaði. Og því næst kyssti hann hana. Á munninn. Þau stóðu lengur. Hann sagði eitthvað meira. Hann kyssti hana aftur, laust á kinnina, og hélt svo af stað út götuna. Guðrún horfði á eftir honum. Gekk því næst inn til sín.

Ég hafði enga stjórn á mér. Það var eins og önnur manneskja, hin manneskjan, hefði brotist inn í mig og tekið yfir. Allt í einu stóð ég í forstofunni hjá henni, titrandi og skjálfandi, ekki af kuldanum úti fyrir, heldur af brennandi reiðinni. Guðrúni brá þegar ég gekk inn í stofuna. Hún sá strax að ég var ekki með sjálfum mér.

Hún grét. Hún sagði mér að þessi strákur væri bara vinur, en vissulega hefði henni liðið undarlega síðustu daga. Hún vissi ekki hvar hún stæði, gagnvart mér, gagnvart öllu. Og hún reyndi að réttlæta gerðir sínar með því að hún hefði eytt meiri tíma með honum undanfarið en með mér. Ég spurði hana hvort hún væri hætt að elska mig. Og þá þagði hún.

Áður en ég vissi af hafði ég tekið upp stóran hníf sem stóð í standi á eldhúsborðinu. Ég öskraði á hana, sagðist vilja vita af hverju hún hefði ekki sagt mér allt.
"Af því ég er hrædd við þig. En fyrst og fremst er ég hrædd um þig. Ég veit að ég sagðist vilja fylgja þér alltaf af því þú ert eins og þú ert. Og ég meinti það þegar ég sagði það. Meinti hvert orð. En ég get það ekki. Þú ert að sökkva dýpra og dýpra ofan í einhvert hyldýpi, og ég er búin að reyna að hjálpa þér upp. En þú vilt það ekki. Og þá verð ég bara að hugsa um sjálfa mig. Því ef ég geri það ekki, þá sekk ég með þér. Og það ætla ég aldrei að gera." Tárin runnu niður kinnarnar á henni og hún kipptist til í ekkasogum. Og þar sem ég stóð með hnífinn í hendinni tilbúinn að láta til skarar skríða, áttaði ég mig á því að ég gæti aldrei gert henni mein. Ég hafði nú þegar sært hana of mikið. Svo ég sneri við, með hnífinn í hendinni. Og fór. Ég heyrði hana kalla á eftir mér. Spyrja hvert ég ætlaði. Hún bað mig að koma aftur.

Ég ók þangað sem strákurinn bjó. Það var ljós í kjallaranum. Ég steig út úr bílnum og gekk upp að húsinu. Þá sá ég inn um gluggann að hann var ekki einn. Hann sat í eldhúsinu ásamt tveimur eldri manneskjum, hugsanlega foreldrum sínum. Ég var kominn upp að útidyrahurðinni þegar ég gerði mér grein fyrir að ég var ekki að fara þangað inn. Og reiðin jókst enn frekar. Ekki reiði út í Guðrúni. Ekki reiði út í þennan strák, heldur reiði út í sjálfan mig og hvernig ég er. Svo mikil reiði að þegar ég kom inn í bílinn aftur öskraði ég eins hátt og ég gat og engdist um af kvölum. Ég ræsti bílinn og ók af stað. Leiðin lá þangað sem ég hafði svo oft farið. Niður á Granda. Ég ætlaði, held ég, að setjast á bekkinn. Finna kalt rokið skella framan í mig og reyna þannig að slökkva eldinn. Ég vildi slökkva eldinn. Ég lagði bílnum. Steig út og gekk að bekknum. Þá heyrði ég kallað. Hjá gamla bátsflakinu stóð fyllibyttan sem sest hafði hjá mér fyrir einhverju síðan. Hann veifaði. Ég stóð upp og gekk í áttina til hans. Ég var ennþá með hnífinn í hendinni.

12

Þegar ég fór fram í kvöld til að hella upp á kaffi sat Ana-Felicia í sófanum í stofunni og horfði á sjónvarpið. Hún spurði hvort ég hefði séð myndina sem var í tækinu. Þetta var rússnesk kvikmynd eftir einn af hennar uppáhalds leikstjórum, sem ég kannaðist ekki við. Ég settist hjá henni með kaffibollann. Hún var komin áleiðis inn í myndina en vildi ólm fara til baka að upphafinu, ég yrði að sjá hana frá byrjun. Meðan við horfðum færði Ana-Felicia sig nær mér, þar til höfuð hennar hallaði upp að mér. Mér þótti það þægilegt, mér er farið að líða betur og betur í návist hennar. Á borðinu stóð hvítvín og hún spurði hvort ég vildi ekki í glas. Ég afþakkaði, sagðist láta kaffið duga í þetta sinn. Ég hef aldrei verið duglegur við að drekka áfengi.

Pabbi drakk. Þegar hann var yngri drakk hann mikið. Svo kynntist hann mömmu og hún bjargaði honum, sagði hann stundum. Hann hætti að drekka. Góður vinur hans hélt svallinu hins vegar áfram og varð með árunum æ sorglegri spegilmynd af þeim manni sem hann hefði hugsanlega getað orðið. Ætli hver byggð verði ekki að eiga sinn róna. Þessi vinur pabba tók það hlutverk að sér í þorpinu.

Svo gerðist það að pabbi opnaði flöskuna aftur og teygaði stórum. Það kvöld sat hann heima ásamt gesti sem hann hafði boðið í heimsókn. Hann sendi mig inn í rúm skömmu eftir kvöldmatinn, og gerði allt sem hann var vanur að gera. Hann breiddi yfir mig sængina og saman fórum við með faðir vorið. Eftir bænina sat hann óvenju lengi á rúmstokknum og strauk mér blíðlega um vangann. Hann var ólíkur sjálfum sér. Augun sukku djúpt inn í andlitið og hann hélt ekki fullkomnu jafnvægi. Ég vissi vel að ástæðuna var að finna í glærum vökvanum sem hann hafði verið að drekka. Þar sem ég lá og reyndi að sofna, heyrði ég í pabba og vini hans frammi í stofunni. Í staðinn fyrir þögnina var komið skvaldur sem mér fannst óhugnanlegt og ég var enn vakandi nokkrum klukkustundum síðar þegar mamma kom heim.

Ég býst við að þau hafi sagt það sem þau höfðu þráð að segja hvort við annað í langan tíma. Allt það sem hafði falið sig í þögninni braust nú fram. Ég hafði aldrei áður heyrt þau öskra hvort á annað, aldrei heyrt þau nota jafn ljót orð. En ég man að ég grenjaði ekki þar sem ég lá inni í herberginu mínu. Ég lokaði augunum fast og beið eftir að þetta tæki enda. Að lokum fór pabbi ásamt vini sínum. Skellti útidyrahurðinni á eftir sér.

Þessi rússneska mynd var allt í lagi, en langt frá því að verða mitt uppáhald. Kannski að maður þurfi að læra kvikmyndagerð til að greina snilldina. Þegar henni lauk var Ana-Felicia sofnuð við hliðina á mér. Ég smeygði mér varlega undan höfði hennar, setti kodda í staðinn og breiddi yfir hana teppi. Þar sefur hún enn.

11

Ég man þegar Guðrún spurði mig hvort ég hefði einhvern tíma leitað mér hjálpar. Það væri gott að tala um vandamál sín. Allur sá pakki. Hún sagðist geta bent á aðila sem væru mjög hæfir. Sjálf hefði hún hugleitt á tímabili að ræða við einn slíkan. Hugleitt. Hún fór aldrei, því auðvitað var ekkert að henni. Það var ég sem átti við vandamál að stríða. Þetta var um það leyti sem takið fór að slakna og ég fylltist tortryggni. Var hún ekki með þessu að finna sér undankomuleið? Ég spurði hana út í það sem hún sagði í kofanum uppi á heiðinni. Hvað varð um stúlkuna sem elskaði mig eins og ég er, og vildi vera með mér þess vegna? Hún brosti, sagði að hún stæði við þau orð, en sér þætti vont að vita til þess að mér liði illa. Ég sagði henni að það væri nákvæmlega ekkert að mér. Hún þagði og horfði undan. Ég spurði hvað hún hefði fyrir sér í því að mér liði svo illa að ég þyrfti að leita mér hjálpar. "Þú ert stundum svo þungur. Ekkert stundum. Þú ert mjög oft þungur. Og mér finnst eins og það gerist æ oftar." Hún gekk til mín og faðmaði mig. "Ekki misskilja mig. Mér finnst bara eins og þér líði ekki vel. Og ef þér líður ekki vel, þá líður mér ekki vel. Þú hlýtur að skilja það, er það ekki?" "Viltu ekki bara slíta þessu og losna við mig?" Ég beið eftir viðbrögðum. Það var eins og þetta kæmi henni í opna skjöldu, að samtalið væri að fara í átt sem hún hafði ekki hugsað sér. En það var eftir þetta spjall sem ég missti traustið. Það var þá sem ég fór að fylgjast með henni.

Ég hugleiddi aldrei hvort þetta væri rétt eða eðlilegt. Mér fannst þetta einfaldlega besta leiðin til að komast að hinu sanna. Sjá hvert hún fór og hvenær og hvern hún hitti þegar hún var ekki með mér. Þannig kæmist ég að sannleikanum, þannig fengi ég að vita allt sem hún hafði ekki kjark í sér til að segja mér. Af því hún vildi hlífa mér. Ég var of brothættur, ég átti svo bágt. Og vildi ekki leita mér hjálpar.

Eitt sinn heyrði ég í henni seinnipart föstudags. Hún ætlaði um kvöldið að fara út og hitta vini. Mér bauðst að koma með, en mér heyrðist á henni að hún var meira en til í að fá frí frá mér í þetta sinn. Og ég spilaði með henni, sagðist ætla að vera heima. Um kvöldið ók ég að húsinu þar sem ég vissi að fólkið ætlaði að hittast. Ég lagði bílnum í nokkurri fjarlægð, þar sem ég gat þó fylgst með gestum koma og fara, og heyrði jafnvel í köldkyrrðinni það sem fram fór á svölunum, þar sem liðið stóð og reykti.

Hún kom gangandi upp götuna á móti mér. Ég hafði aldrei séð hana jafn glæsilega. Mig langaði helst að stökkva út úr bílnum, hlaupa til hennar og faðma hana að mér. En ég sat kyrr. Allt kvöldið sat ég í bílnum. Ég sá hana á svölunum. Þar var fólk sem ég þekkti, og aðrir sem ég kannaðist ekkert við. Sérstaklega vakti athygli mína strákur sem sýndi kærustunni minni mikinn áhuga. Guðrún virtist njóta athyglinnar, hún hló sínum hvella hlátri og lék á alls oddi. Ég beið fyrir utan allt þar til samkvæmið leystist upp og því næst elti ég leigubílana niður í bæ. Ég sá hvar þau gengu inn á skemmtistað og þá ákvað ég að láta gott heita og hélt heim á leið.

Ég er búinn að kaupa mér áskrift af Mogganum á netinu. Ég fletti í gegnum minningargreinarnar í öllum þeim blöðum sem komið hafa út síðan ég kom hingað. Hvergi sá ég andlit sem ég kannaðist við.

10

Ég vann í Önu-Feliciu í kvöld. Það gekk mjög vel. Við erum komin hvort í sitt herbergi eftir að hafa eytt kvöldinu saman. Ég held ég geti hiklaust hrósað sigri. Allt fór nokkurn veginn eins og ég hafði hugsað mér. Undir lokin var áfengið farið að svífa á hana, hún drakk ansi mikið, á meðan ég sötraði á vínglasi.

Ég hef aldrei verið flínkur að elda. Hugsanlega er það eitthvað sem ég gæti komist upp á lag með, en ég hef lítið æft mig í gegnum tíðina. Hef bara ekki fundið löngun til þess. Einhvern tíma, ekki man ég hvenær né af hverju, lærði ég þó einfaldan en afar ljúffengan pastarétt, spagettí í ostasósu og í dag fór ég og keypti inn það hráefni sem vantaði í eldhúsið. Sem meðlæti keypti ég alls kyns grænmeti í salat, hvítlauksbrauð, og flösku af hvítvíni. Mér hafði vissulega dottið í hug að bjóða Önu-Feliciu út að borða og losna þannig við alla fyrirhöfn. Nóg er af veitingastöðum í grenndinni. Eftir á að hyggja leit það út fyrir að vera alltof skipulagt. Of mikil sögn í því fannst mér, og það mátti ekki.

Ana-Felicia var lengi í skólanum í dag og þegar hún kom heim var ég byrjaður að elda. Hún var mjög undrandi en fyrst og fremst glöð, enda glorsoltin og tók hraustlega til matar síns. Ég lagði mig allann fram um að vera skemmtilegur félagsskapur. Það var satt að segja með ólíkindum hvað ég var hress, og hefði einhver sem þekkti mig betur en Ana-Felicia setið þarna með okkur, hefði viðkomandi auðveldlega séð í gegnum mig. Ég spurði hana út í námið, og komst meðal annars að því að hún er að læra kvikmyndatöku. Kvikmyndir virðast eiga hug hennar allann og hún lifnaði öll við að tala um þetta stóra áhugamál sitt. Ég hlustaði á lélega enskuna og þóttist skilja allt sem hún sagði, þótt stundum hafi það verið útilokað. Ana-Felicia er reglulega indæl stelpa. Hún er full af einhverjum lífskrafti, gleðin í augunum er svo sterk að stundum er eins og þau gneisti. Hún brosir mikið. Og bros hennar er fallegt. Þegar hvítvínsflaskan var búin, stóð hún upp og sótti bjór í ísskápinn. Hún hló og hafði á orði að Rúmenar væru einu sinni þannig gerðir að þeim finndist illa farið með gott vín að stoppa eftir eina flösku.

Hún spurði mig í kvöld hvort ég ætti kærustu. Ég sagði sem satt er, ég á enga slíka. Hún vildi vita meira, hvenær ég hefði átt kærustu, hvernig konum ég laðaðist að, eitthvað í þessum dúr. Helst vildi ég segja að henni kæmi það ekki við. En ég var ánægður með hvernig kvöldið hafði tekist, og í staðinn, og án teljandi vandræða, endurhannaði ég fortíðina. Og þar var engin Guðrún. Nei, ég átti síðast kærustu fyrir um það bil einu og hálfu ári síðan. Stelpu sem var talsvert yngri en ég. Það hefði verið nokkuð gæfuríkt samband, en hún hefði farið til útlanda í nám og við það myndaðist skarð sem ekki var fyllt upp í. Síðan þá hefði ég verið tiltölulega rólegur. Sagan rann upp úr mér hindrunarlaust og hún horfði á mig með þessum gneistandi augun og trúði öllu.

Það var að lokum ég sem sagðist vera orðinn þreyttur. Sagði henni að láta allt leirtau eiga sig, ég gengi frá því á morgun. Hún gekk til mín og faðmaði mig. Þakkaði fyrir sig. Og svo kyssti hún mig á munninn. Og ég kyssti hana á móti. Ég held hún hafi verið að bíða eftir að ég stingi upp á að við héldum áfram. Í staðinn strauk ég henni um vangann og bauð góða nótt.

Ég er gjörsamlega úrvinda.