9

Mig dreymdi í nótt, og draumurinn var svo raunverulegur að það tók mig langan tíma að ná áttum, þegar ég vaknaði. Við lágum hlið við hlið uppi í rúmi, ég og Guðrún, og hún söng fyrir mig, lágt, nánast hvíslandi. Þetta var vísan sem við þekktum bæði frá því við vorum lítil. Pabbi svæfði mig stundum með henni. Eitt sinn, þegar ég sat og las í bók og Guðrún við hliðina á mér að prjóna, byrjaði hún að söngla þetta lag. Ég leit upp undrandi. Ég hafði ekki heyrt þessa vísu í mörg ár. Amma Guðrúnar hafði oft sungið þetta fyrir hana. Þetta var eitt af þessum litlu atvikum sem fær ástfangið fólk til að trúa að tilviljanir séu ekki til. Okkur var ætlað að vera saman.

Í draumnum lá ég við hliðina á henni og í höfði mínu ómaði hvíslandi rödd hennar, hún rann niður bakið á mér, niður í fæturna, eins og blý, ég þrýstist niður í rúmið og gat mig hvergi hreyft. Mér fannst gott að liggja þarna hjá henni, lyktin af henni fyllti vit mín. En um leið fór hjartað að slá örar og ég fann fyrir einhverjum óhug. Guðrún reis rólega upp frá mér og horfði fast í augu mín. Ennþá syngjandi, svæfandi hvíslið lamaði mig. Skyndilega þagnaði hún og tók að strjúka mér þar sem ég lá. Hún brosti þegar limurinn á mér tók að rísa. Svo sagði hún:
"Við verðum að ná okkur í vörn. Ekki ætla ég að láta þig barna mig. Ég vil ekki eiga börnin þín. Þú veist það. Þau yrðu skrýtin eins og þú. Þau yrðu geðsjúk, geðsjúkt glæpahyski. Eins og pabbi sinn." Hún sagði þetta kankvís, eins og í gríni. "Bíddu," sagði hún og steig úr rúminu og hvarf úr herberginu. Ég lá kyrr og fann hvernig kaldur sviti byrjaði að renna niður ennið á mér. Ég reyndi að rífa mig lausan en það var lífsins ómögulegt. Allt í einu stóð hún yfir rúminu. Hún hélt á stórum hníf. "Ég fann það sem við þurfum," sagði hún. Hún lyfti hnífnum hátt yfir höfuð sér og rak hann því næst á kaf í magann á mér. Ég fann hvernig blaðið fór í gegnum mig og sat fast í dýnunni undir mér. Ég engdist um og sársaukinn reif mig upp úr svefninum. Ég vaknaði á sófanum, rúmfötin svo gegnblaut að ég var viss um að hafa migið í þau.

Ég var staddur í neðanjarðarlestinni í dag þegar inn kom hópur af Íslendingum á einni stoppistöðinni. Þau höfðu hátt og hlógu þar sem þau sátu rétt fyrir aftan mig. Ég stóð upp og flýtti mér yfir í hinn enda lestarvagnsins. Á næstu stöð dreif ég mig út og hljóp af stað upp á götuna fyrir ofan.

Ég get ekki haldið svona áfram. Það er auðvelt að gefast upp. Ég gæti hæglega pakkað saman og komið mér aftur heim. Játað brot mín, tekið afleiðingunum. En þrátt fyrir allt finn ég ennþá inni í mér lítinn neista. Þessi neisti segir mér að ég eigi að halda áfram. Þrauka. Komast yfir þetta. Skilja raunveruleikann frá ímyndun og draumum. Hann segir mér að gæta mín. Nú ríður á að taka rétt skref. Ég hringdi í mömmu í kvöld. Við töluðum stutt en ég sagði henni að mér liði afskaplega vel. Ég held henni hafi þótt gott að heyra í mér röddina. Hún spurði mig hvað hún ætti að segja Guðrúni ef hún hefði aftur samband. Ég bað hana að skila kveðju, og segja henni að ég væri á góðum stað og að mér liði vel. Guðrún þekkir mig betur en svo að hún trúi hverju sem er. Ég er þó að vona að hún láti kyrrt liggja og reyni ekki að hafa upp á mér.

Nú þarf ég að einbeita mér að sambandinu við meðleigjandann minn. Ég held að Ana-Felicia sé farin að halda eitthvað um mig, og því verður að breyta.

8

Pabbi fór æ oftar út á kvöldin, ef mamma var ekki að vinna. Líklega hefur hann ekki þolað þrúgandi þögnina á heimilinu. Meira að segja ég, lítill gutti, átti erfitt með að sofna þegar ég heyrði ekki lengur raddirnar í mömmu og pabba frammi í stofu. Ég átti erfitt með að venjast þessari þögn, og auðvitað skildi ég ekki þá af hverju hún stafaði. Eitt sinn spurði ég pabba hvert hann færi á kvöldin. Hann brosti og spurði mig hvort ég vildi koma með honum. Um kvöldið tók hann mig með sér. Hann leiddi mig áleiðis upp í hlíð, flautaði lagstúf en sagði ekki neitt. Og eins mikið og mig langaði að segja honum hvernig mér leið, spyrja hann allra erfiðu spurninganna sem herjuðu á mig, þá var ég þrátt fyrir allt bara lítill gutti, og gat engan veginn komið neinu af þessu í orð. Ég þagði því líka og naut þess að vera með pabba á rölti um kvöld. Yfir okkur stjörnubjartur himinn.

Við höfðum gengið nokkuð hátt, þegar við komum að stórum kletti. Pabbi fór með mig upp fyrir klettinn og þaðan var greið leið fram á brúnina. Þar settumst við, pabbi tók upp pípuna sína, tróð í hana og kveikti í. Útsýnið var stórkostlegt. Fjörðurinn spegilsléttur og fyrir neðan okkur kúrðu húsin í þyrpingu og reyndu að ylja hvert öðru með ljósum sínum.
"Ferðu hingað á kvöldin," spurði ég.
"Já. Þetta er hásætið mitt. Hér uppi er ég konungur fjarðarins."
"Og ég prins."
Hann klappaði mér á kollinn. Svo sagði hann:
"Þú veist það Eiríkur að á endanum fer allt vel. Hvernig sem hlutirnir birtast manni, þá fer allt vel að lokum." Hann faðmaði mig að sér. "Og eitt verður maður alltaf að muna. Maður verður alltaf að vera góður við mömmu sína. Maður verður að passa hana."
"Við pössum hana saman."
Hann þagði um stund.
"Já. Við pössum hana saman."
Ég hef svo oft hugsað aftur til þessarar stundar, þar sem við sátum þarna feðgarnir. Þegar ég varð eldri áttaði ég mig á því að hann vissi fullvel að dagar hans voru senn taldir. Ætli ég sé ekki ennþá að halda í þá veiku von að það sem hann sagði við mig þarna á klettinum sé satt.

Guðrún átti nokkra kærasta á undan mér. Þeir voru allir skíthælar og hálfvitar og hún var búin að ákveða að vera alltaf ein, því það var augljóst að ekki væri til maður sem henni var samboðinn. Og þá fann hún mig. Þannig var hennar saga, auðvitað sögð til að gleðja mig og til að undirstrika hvað hún var ánægð með okkar samband. Það var fallegt af henni, en þetta var þó langt því frá að vera satt.

Maður finnur hvernig takið losnar. Það er sama hversu fast maður heldur, ef hugurinn er ekki með manni. Eins og þegar maður kyrkir manneskju, hugsunin þarf öll að vera í takinu um hálsinn, þar til yfir líkur.

Ég hélt fast og vildi ekki sleppa, en Guðrún var farin að hugsa um eitthvað annað. Ég bar þetta undir hana, spurði hana hvort ekki væri allt í lagi. Hjá okkur. Hún sagði svo vera. Að ég ætti ekki að hafa áhyggjur af öðru. Og hún kyssti mig. Ég heyrði og vissi að hún var ekki að segja mér satt. Samt sem áður leyfði ég mér að fljóta á lyginni aðeins lengur. Treysti mér ekki í annað.

7

Ég er að berjast gegn sjálfum mér. Ég veit ekki hvernig mér datt í hug að ég kæmist upp með þetta. Þá á ég ekki við gagnvart öllum hinum, ekki gagnvart lögreglu og að komast hjá því að taka út þá refsingu sem mér yrði dæmd. Ekki gagnvart fólkinu sem þekkir mig og þekkir mig ekki. Ég er að tala um sjálfan mig. Ég þarf að standa andspænis sjálfum mér og taka þannig út refsinguna sem ég á skilið. Ég er ekki maður sem gerir það sem ég gerði. Þannig er ég tveir menn. Annars vegar hinn sanni ég, sá sem ég hef alltaf verið frá því ég fæddist, hins vegar sá sem framdi verknaðinn. Þetta hljómar ruglingslega, þannig er hausinn á mér núna og hann vill ekki róast. Ég svaf lítið sem ekkert í nótt.

Það hellirigndi í dag, en ég ákvað þrátt fyrir það að fara út að ganga í garðinum hér nálægt. Ég gekk lengi og var orðinn gegndrepa þegar ég hélt aftur heim til að reyna að festa svefn. Þar sem ég stóð við útidyrnar og fiskaði lyklana úr vasanum var pikkað í öxlina á mér. Ég leit við og þar stóð gamall maður, augljóslega heimilisleysingi og vel drukkinn í þokkabót. Hann horfði djúpt í augun mín, rétt eins og hann þekkti mig og sagði því næst eitthvað sem ég skildi ekki. Ég fann hvernig ég þornaði upp í munninum. Ég sneri mér undan og reyndi að koma lyklinum í skránna. Kallinn ýtti við mér og hélt áfram að tala. Loksins opnaðist hurðin og ég flýtti mér inn og skellti á eftir mér. Hér er nóg af heimilisleysingjum, fyllibyttum og betlurum. Ég hef þó hingað til náð að leiða þá hjá mér. Ég hljóp upp stigana. Inni í herbergi kom ég mér úr blautum fötunum og fór í heita sturtu. Lagðist því næst á sófann og hallaði aftur augunum.

Ég sat á bekk niðri á Granda og horfði út á sjó þegar ég sá mann koma úr gömlu ónýtu bátskrifli sem liggur þar á bakkanum. Leið hans var skrykkjótt en hann var augljóslega búinn að sjá mig og var á leiðinni til mín. Hann settist hjá mér á bekkinn og dró plastflösku upp úr vasanum. Tók stóran sopa og ræskti sig, vökvinn greinilega sterkur og erfitt að koma honum niður. Ég hafði séð þennan mann áður, í einhverjum sjónvarpsþætti. Einn af fyllibyttuaumingjum borgarinnar. Um stund sátum við þarna í þögn. Svo leit hann á mig og rétti mér flöskuna.
"Nei takk. Ég er ekki þyrstur," sagði ég. "Eigðu þetta bara fyrir sjálfan þig." Hann horfði á mig, augun full af söknuði og eftirsjá. Líklega leit hann á þennan stað sem heimili sitt og mig sem gest sem kominn var í heimsókn. Hann stóð upp og gekk hægum skrefum til baka í átt að bátnum.

Í kvöld er ég einn í íbúðinni. Ana-Felicia fór á tónleika og var svo vinsamleg að bjóða mér með sér. Ég afþakkaði. Hún skildi tölvuna sína eftir á stofuborðinu og eftir að hún var farin stalst ég til að fara á netið. Enn þá ekkert sem mig varðaði á fréttasíðunum. En það var komið bréf frá mömmu. Hún sagðist vona að ég hefði það gott. Spurði hvenær ég ætlaði að koma aftur heim. Og hún sagði mér að það hefði hringt í sig stelpa í gærkveldi. Hún hefði kynnt sig sem Guðrúni, og spurt hvar ég væri niðurkominn.

6

Ég stóð fyrir utan húsið skömmu fyrir kvöldmat. Ana-Felicia hafði spurt mig hvort það væri í lagi að hún kæmi ekki úr skólanum fyrr en um klukkan 5. Ég sagði að það hentaði mér vel og eyddi deginum í að rölta um og bíða. Ég settist inn á tyrkneskan veitingastað þegar ég var orðinn svangur. Þar sem ég stóð við afgreiðsluna og litaðist um eftir þjóni, gat ég séð inn í eldhúsið. Þar hékk heill lambaskrokkur, og beið þess að verða skorinn í bita og matreiddur. Ég fékk mér steik og hún var ljúffeng.

Einu sinni fékk ég að fara með pabba út í sveit þar sem hann aðstoðaði bónda við heimaslátrun. Þegar bóndinn hafði skotið fyrsta lambið í hausinn og skorið þvert yfir háls þess tók pabbi við því og hélt því föstu við jörðina. Ég skildi ekki af hverju fyrr en lífvana skrokkurinn fór að kippast til. Pabbi þurfti að hafa sig allann við að halda því kyrru. Svona eru hugsanir mínar þessa dagana. Þær flakka stjórnlaust fram og til baka.

Nýju húsakynnin líta mjög vel út. Ég átti satt að segja ekki von á þessu, miðað við hvað ég borga í leigu. Herbergið mitt er stórt og hátt til lofts. Þar stendur svefnsófi, sem hægt er að stækka með einu handtaki. Baðherbergið er eins lítið og hægt er, en þar er allt sem ég þarf, vaskur, klósett, sturta. Ólíkt mér er sem Önu-Feliciu þyki ekkert sjálfsagðra en að búa með bláókunnugri manneskju. Hún er alveg laus við feimni. Í ljós kom að það voru mun fleiri sem höfðu samband við hana út af herberginu, en það að ég kom frá Íslandi fannst henni spennandi. Ekki spillti heldur að ég sagðist vera að sinna ritstörfum. Þessi blanda er að því er virðist ómótstæðileg. Þegar hún spurði mig nánar út í hvað ég væri að skrifa sagði ég að ég væri með skáldsögu í smíðum. Lét þar við sitja. Og varð um leið dularfullur og enn meira spennandi.Við höfðum þó um annað að spjalla. Ana-Felicia er mjög áhugasöm um landið mitt og hefur komið einu sinni til Reykjavíkur, þegar hún ásamt vinum sínum var viðstödd Airwaves tónleika fyrir einhverjum árum. Henni þótti miður að ná ekkert að fara út fyrir borgina en segist sjaldan hafa upplifað annað eins næturlíf. Ég tók undir það, og leiðrétti nöfnin á stöðunum sem hún hafði farið inn á, og hló með henni að því hvað það er erfitt að bera þau fram.

Það, hversu auðvelt hún átti með að halda samræðunum gangandi gerðu þessi fyrstu kynni mun auðveldari. Það eina sem ég hugsaði um var að koma vel fyrir. Henni má alls ekki finnast ég eitthvað skrýtinn. Til að fyrirbyggja slíkt baðst ég afsökunar á því ef henni þætti ég þurr á manninn. Ég væri þreyttur og héldi að ég hefði náð mér í einhverja flensu. Ég þyrfti líklega að leggja mig og reyna að ná þessu úr mér. Þetta sagði ég, þótt það sé akkúrat ekkert að mér. Ég þurfti bara að komast í burtu og vera út af fyrir mig.

Núna heyri ég í sjónvarpinu frammi í stofu. Þar situr þessi nýja stúlka í lífi mínu. Þetta fer örugglega allt saman vel. Þótt ég sé loks á öruggari og þægilegri stað hefur mér aldrei liðið jafn illa síðan ég kom út. Aldrei fundist ég jafn óumræðilega einn. Ég þarf að berjast við að fara ekki að grenja eins og helvítis aumingi. Og ég vona að ég fái ekki drauma yfir mig í nótt. Það sem ég þarf síst á að halda nú eru draumarnir.

5

Þegar ég var lítill stofnuðum við Ari vinur minn njósnafélag. Við tókum þennan félagsskap mjög alvarlega, héldum bókhald um njósnir okkar, teiknuðum upp leiðirnar sem við fórum og skrifuðum niður nöfn þeirra sem við fylgdumst með. Við höfðum bækistöðvar í kofa sem við smíðuðum uppi í hlíðinni fyrir ofan þorpið og þar var líka geymt í læstum kassa alls kyns dularfullt dót sem á vegi okkar varð. Það var þó ekki fyrr en í síðustu njósnaferð okkar sem við komumst að alvöru leyndarmáli. Sú ferð varð sú síðasta sem félagið okkar tók sér á hendur. Eftir það lagði það upp laupana.

Við ákváðum að vaka eina nóttina og laumast út til að athuga hvort hún geymdi ekki eitthvað grunsamlegt handa okkur. Nóttin er mun meira spennandi en bjartur dagurinn þegar maður er njósnari. Eftir að hafa vafrað um í dágóðan tíma án þess að sjá nokkra manneskju á kreiki, allir virtust í fastasvefni, opnaðist hurðin á bæjarstjórnarskrifstofunni. Við rétt náðum að fela okkur í tæka tíð. Ég hafði oft komið inn í þetta hús. Þarna vann mamma sem ritari bæjarstjórans. Hún átti það til að þurfa að vinna frameftir, sérstaklega ef einhverjir stórviðburðir voru í bígerð, og undanfarið hafði hún lítið sést heima, enda afmælishátið þorpsins á næsta leyti.

Mér brá þó lítið eitt þegar ég sá mömmu koma út úr húsinu. Hún var brosandi og glöð og hún talaði lágt við einhvern sem stóð fyrir aftan hana. Hún leit í kringum sig en sneri sér því næst við í hurðinni. Bæjarstjórinn birtist í gættinni. Þau föðmuðust innilega þar sem þau stóðu og kysstust heitum kossi. Bæjarstjórinn renndi höndunum niður bakið á henni, strauk á henni rassinn og kleip þéttingsfast um hann. Á þetta horfðum við Ari þar sem við lágum í leyni. Því næst gekk mamma á brott áleiðis heim.

Í hádeginu í gær var ég búinn að koma mér fyrir skammt frá húsinu þar sem íbúðin okkar Önu-Feliciu er. Fyrir utan kaffihús á næsta götuhorni sat ég og þóttist lesa bók. Það renndi pallbíll upp að húsinu og úr honum steig stelpa, dökkhærð, örlítið þétt og frekar hávaxin með strákslegt andlit. Á palli bílsins voru ýmsir innanstokksmunir. Hún opnaði útidyrnar með lykli, setti fleig undir hana til að halda henni opinni og byrjaði að bera af pallinum inn í húsið. Ég sat sem fastast og horfði á. Ana-Felicia er ekki ósvipuð og ég ímyndaði mér. Hún virkar úr fjarlægð svolítið röff týpa. Hún er töffari. Held ég.

Ég hafði fyrr um morguninn gengið um hverfið. Það lofar góðu. Hér, eins og reyndar alls staðar í þessari borg, má finna skemmtileg kaffihús og veitingastaði. Skammt frá er líka stórt og mikið útivistarsvæði, garður með háum trjám og miklum gróðri. Þar var margt fólk, hlaupandi morgunskokkið sitt eða að viðra hundinn sinn. Hér eru margir hundar. Ég held að ég sé reiðubúinn að pakka því litla sem ég hafði meðferðis niður í tösku og flytja það hingað á nýja staðinn.

4

Svo viss er ég um að ég hreinsaði fullkomlega til eftir mig að síðan ég kom út hefur ekki hvarflað að mér að hafa áhyggjur af öðru. Ég neita því þó ekki að það var til að tékka á þessu sem ég fór inn á netkaffi í gær og kíkti á íslenskar fréttasíður. Þar var ekkert að finna annað en þetta dæmigerða hundleiðinlega drasl, afkoma banka og fyrirtækja. Froðusnakk um frægt fólk. Ekkert sem viðkom mér. Ég sendi mömmu tölvupóst. Hún tók nýlega upp á því að fá sér tölvu og vinkona hennar úr vinnunni kenndi henni eitt og annað um netheima. Ég gat ekki annað en skellt upp úr þegar hún sagði mér stolt frá því að nú hefði hún tölvupóstfang. Ekki get ég ímyndað mér hvað komi í innhólfið hennar annað en ruslpóstur, og svo núna nokkrar línur frá stráknum hennar í útlöndum. Ég hafði bréfið í léttum dúr, hér væri gaman og ég í góðum gír.

Það rennur á í gegnum borgina. Ég gekk meðfram henni í gær. Fyrir vestan hafði maður sjóinn nánast við húsgaflinn. Í Reykjavík þurfti maður að fara á bíl til að komast nærri sjónum. Ég gerði það oft. Keyrði niður á Granda, lagði bílnum og steig út. Settist á bekk og horfði yfir flóann á fjöllin. Það róaði mig. Stundum sat ég lengi, gleymdi mér. Hér er enginn sjór en þessi á er falleg. Á bökkum hennar standa margir bekkir, þar get ég setið ef mér sýnist svo.

Ana-Felicia hafði samband við mig í gærkveldi. Hún tjáði mér að við fengjum íbúðina núna um helgina, á sunnudaginn nánar tiltekið. Hún yrði þar í kringum hádegi og mér væri velkomið að flytja inn þá, um leið og hún. Ég sagðist ekki komast fyrr en í fyrsta lagi á mánudag. Nú er það svo, að ég er alveg að gefast upp á skarkalanum og látunum þar sem ég bý. Þetta er nær því að líkjast afdrepi fyrir vandræðaunglinga, en nokkru gistiheimili. Núna í morgun kom maðurinn í afgreiðslunni á tal við mig og tjáði mér á sinni vondu ensku að það væri ekki gert ráð fyrir að fólk dveldi þar til langs tíma. Þetta væri meira svona "come and go", eins og hann orðaði það. Ég get ekki skilið hvaða máli skiptir hversu lengi maður kýs að gista, ef maður er tilbúinn að láta fylleríshávaðann yfir sig ganga og borgar uppsett verð. Ég bauðst til að borga aðeins meira, ef ég fengi að halda herberginu mínu fram yfir helgi. Hann þagði um stund, eins og til að sýna fram á að það væri langt því frá sjálfgefið að gera mér þennan greiða, en samþykkti að lokum. Mismuninum stingur hann sjálfsagt í eigin vasa.

Ég ætla ekki að fara af þessum leiðindarstað á sunndaginn. Ég ætla að bíða aðeins lengur og sjá.
Ég er búinn að finna á korti staðsetningu íbúðarinnar sem ég hyggst leigja með þessari rúmensku stelpu sem ég veit ekkert um. Ég ætla að fara og skoða húsið að utan. Litast um í nágrenninu.

Ég verð víst að viðurkenna að ég finn fyrir hræðslu. Ég þarf að gæta þess að hún nái ekki tökum á mér.

3

Hér skammt frá gistingunni stendur kirkja. Stór og tignarleg hefur hún sig til himins, þótt hún sé gömul og farin að láta á sjá. Ég rölti framhjá henni í gærkveldi á göngu minni og ákvað að athuga hvort hún stæði opin. Þykk viðarhurðin var ólæst. Inni var dimmt þrátt fyrir klingjandi kristalkrónurnar sem loguðu hátt yfir höfði manns. Kveikt var á kertum hér og þar. Gömul kona, einhvers konar kirkjuvörður kom gangandi til mín og brosti. Hún virtist glöð yfir að fá einhvern í heimsókn. Hún sagði ekkert, heldur sýndi mér með handahreyfingum að mér væri óhætt að ganga um og skoða. Ég fékk mér sæti á bekk. Þögnin, kyrrðin þarna inni sveif á mig og ég hallaði aftur augunum.

Ég held ég hafi ekki farið inn í kirkju síðan pabbi var jarðaður. Hef aldrei fundið fyrir þörf til þess. Mamma á það til að fara í kirkju, hún reyndi þegar ég var yngri og bjó hjá henni að draga mig með sér, en ég fór aldrei með henni. Þar sem ég sat þarna með lokuð augun rifjaðist upp atvik frá því ég var lítill. Þetta var stuttu eftir að pabbi dó. Í þorpinu fyrir vestan. Þetta var um vetur. Ég hafði ásamt vini mínum og öðrum krökkum eytt deginum eftir skóla í brekkunni fyrir ofan kirkjuna heima. Hún var löng og brött og tilvalin til að renna sér niður á þotu. Það var tekið að skyggja. Brekkan iðaði af lífi. Hinum megin við götuna stóð kirkjan og í kringum hana garður fullur af dauðu fólki. Skyndilega heyrði ég tónlist. Fallegri tóna hafði ég aldrei heyrt. Hún kom úr kirkjunni og hún dró mig til sín. Ég stóð sem dáleiddur um stund neðst í brekkunni, nýkominn úr einni salíbununni og því næst gekk ég af stað. Ég skildi þotuna eftir þar sem hún lá, gekk yfir götuna og settist á kirkjutröppurnar. Hlustaði. Inni var organistinn að æfa sig fyrir jarðarförina sem átti að fara fram næsta dag. Þá átti að jarða pabba.

Allt í einu stóð Ari, besti vinur minn við tröppurnar. Mamma hafði einmitt beðið hann um að fá mig út að leika til að dreifa huganum. Honum hefur líklega fundist hann vera að bregðast skyldu sinni með því að hafa misst sjónar af mér. Hann settist við hliðina á mér og þarna sátum við saman og hlustuðum á kirkjuorgelið spila. Og það var þá fyrst sem ég áttaði mig á því að ég fengi aldrei að sjá pabba aftur.

Guðrúni fannst eitthvað merkilegt við það að ég væri föðurlaus. Eins og það væri mjög svalt, eins og maður hefði gengið í gegnum eldskírn og væri fyrir vikið þroskaðri einstaklingur, og dýpri en aðrir. Ég gekkst upp í þessu í fyrstu, þegar við vorum að kynnast. En seinna meir varð það eins og svo margt annað bensín á fyrirlitninguna sem óx í brjóstinu á mér.

En ég vil ekki fara alla leið þangað strax. Enn sem komið er dvel ég við okkar fyrstu stundir saman. Stundir sem eru þær bestu sem ég hef upplifað. Til dæmis þegar við sátum föst í bíl í blindbyl uppi á Holtavörðuheiði. Ætluðum að hitta vini í Hrútafirðinum, vera viðstödd afmælisveislu. Við komumst ekki lengra en upp á heiðina, enda áttum við aldrei að leggja af stað í slíku veðri. Þrátt fyrir að allt væri kolsvart í kringum okkur þóttist hún nokkuð viss um hvar við vorum. Hún vissi um lítið hús sem stóð þarna nálægt veginum og hýsti strandaglópa eins og okkur. Ég ætlaði aldrei að fást með henni út að finna húsið, en lét að lokum til leiðast. Við klæddum okkur í þær yfirhafnir sem hendi voru næstar og lögðum af stað. Hún hafði rétt fyrir sér. Við þurftum ekki að ganga langt áður en við komum að húsinu. Þar eyddum við nóttinni. Og þótt svo að inni væri ekki boðið upp á nein lúxus þægindi, engin þægindi í raun, þá létum við fara vel um okkur og vildum helst ekki fara þaðan morguninn eftir þegar veðrinu hafði slotað.

"Veistu," sagði hún þá um nóttina. "Ég veit að ég næ aldrei að skilja þig fullkomlega. Hluti af þér er svo langt í burtu að það virðist vonlaust að komast þangað. Kannski er það þess vegna sem ég vil eyða ævinni með þér." Ég faðmaði hana fast að mér. Þessar heitu tilfinningar sem hún bar til mín, þessi einlægni hennar, hélt á mér hita þessa nótt.